سازمان جهانی دریانوردی(IMO) که ایران از سال 1958 عضویت در آن را پذیرفته است شامل مجموعه مقرراتی است که در کنوانسیون 1978 مطرح و برای کلیه کشورهای عضواز 28 April 1984 اجباری شد.

حوادث در سال های 1992_1993 که در تنگه ای واقع در Shetland Islands واقع در شمال انگلستان اتفاق افتاد موجب ارائه اصلاحاتی در مصوبات کنوانسیون STCW_78 شد که چون در سال 1995 به تصویب IMO رسید بهSTCW_95  معروف شده است. مفاد این کنوانسیون نیز در تاریخ 7/5/1375 مورد تصویب مجلس شورای اسلامی ایران واقع و از همان تاریخ ج.ا.ایران نیز از متعهدین این کنوانسیون شد و بر اساس آن از تاریخ 1Feb2002 مصادف با 12/11/80 چنانچه هر کشتی عضو دولت متعهدین(Contracting Governments)  در بنادر سایر اعضا از اجرای مصوبات کنوانسیون عدول کند تحت تعقیب قرار گرفته و حتی بازداشت می شود.

در کشور ما  سازمان بنادر و کشتیرانی به عنوان متولی و ناظر بر اجرای این مصوبات در بنادر ایرانی است.

از عمده ترین اهداف کنوانسیون STCW_95 یکسان سازی سطح آموزش های دریانوردان و مدارک دریایی مرتبط با آن آموزش ها می باشد.در همین راستا و در اجرای استاندارد کردن آموزش ها دانشگاه علوم دریایی امام خمینی نوشهر در زمینه آموزش افسران دریایی جزو اولین مراکز آموزش دریایی بود که با اخذ ISOاز موسسه DNV نروژ اجرای دوره های آموزشی را بر اساس معیار های کنوانسیون انجام می دهد.